Δύο ερμηνείες της «Ουτοπίας» του Γιάννη Στεφανάκι

Εκπαιδευόμενες του Α΄κύκλου, μετά την περιήγησή τους στην έκθεση του Γιάννη Στεφανάκι «Ταξίδι στην ουτοπία», προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσουν τα έργα του καλλιτέχνη ταξιδεύουν μαζί του στην ουτοπία και καταθέτουν τον προβληματισμό τους:

«Και να που επισκεφτήκαμε τη Δημοτική Πινακοθήκη με το σχολείο μου για να δούμε την έκθεση του καλλιτέχνη Γιάννη Στεφανάκι.

Με την πρώτη ματιά έμεινα έκπληκτη να κοιτώ τα ακαταλαβίστικα έργα του. Αναρωτιόμουν ‘Τι θέλει να πει ο καλλιτέχνης;’. Βλέποντας όμως ξανά και ξανά τις εικόνες άρχισαν να μου έρχονται  σκέψεις, συναισθήματα, φαντασιώσεις. Γιατί τόση απογοήτευση; Γιατί τόση μελαγχολία; Ακόμα και στα πιο έντονα χρώματα υπάρχει απαισιοδοξία. Και ξαφνικά να ΄σου ένα έργο για τον κύκλο της ζωής. Πάνω που άρχισα να αναρωτιέμαι τι να περνάει άραγε από το μυαλό του καλλιτέχνη. Αυτά είναι τα βιώματά του ή εμπνέεται από τη σημερινή ζωή των ανθρώπων; Τι απεικονίζει το γυμνό σώμα; Τη μοναξιά ή τη γύμνια της ψυχής;

Κι εκεί που άρχισα να μελαγχολώ βλέπω ξαφνικά σε έναν πίνακα δύο δέντρα, ενωμένα μεταξύ τους, να ανθίζουν και να μένουν αχώριστα. Πάνω που έλεγα πως πρέπει να είναι πολύ μόνος του ο καλλιτέχνης, μου δείχνει αυτή την αχώριστη αγάπη και λέω ‘Δεν μπορεί, θα έχει αγαπήσει βαθιά κι αχώριστα κι ας το απεικονίζει με μαύρο χρώμα’. Τελικά  υπάρχει έστω και λίγη αισιοδοξία στο έργο του Γιάννη Στεφανάκι.»

Αργυρώ Πρέκα

 

«Γιάννης Στεφανάκις ένας σύγχρονος ζωγράφος, χαράκτης και ποιητής με έντονες ανησυχίες. Ένας εικαστικός που με τα έργα του ακροβατεί ανάμεσα στην παιδικότητα, τον ρομαντισμό αλλά και στην αναζήτηση, την περιπλάνηση και την απόδραση.

Ένα ολόγιομο φεγγάρι ή ένα αναποφάσιστο σύννεφο στα έργα του ίσως να συμβολίζουν όνειρα, επιθυμίες που κάποιοι δεν τους επέτρεψαν να ανθοφορήσουν. Ο καλλιτέχνης καταφέρνει πάντα να  ακροβατεί και να μην πέφτει στο κενό, κάποιες φορές μάλιστα κρατάει ένα σύννεφο!  Το συννεφάκι μπαίνει στο δωμάτιο παρέα με το φεγγάρι και μαζί με τα χρώματα δημιουργεί μια ιστορία. Ίσως πάλι να κυνηγάει, να ψάχνει να βρει τρόπους διαφυγής. Πότε ως περιπλανώμενος σχοινοβάτης και ακροβατώντας σε τεντωμένο σχοινί πάνω από την πόλη και πότε σκαρφαλωμένος σε μια σκάλα σαν να θέλει να φτάσει το ακατόρθωτο. Υποδεικνύει πως όλα παίζονται σε μια γραμμή. Μια γραμμή διαφυγής που καμιά φορά όμως μπορεί να μην υπονοεί τη δραπέτευση αλλά τη δράση για την αλλαγή του κόσμου.

 Τα έντονα χρώματα που περίτεχνα «μπερδεύει» και ενώνει στον καμβά του, χωρίς να δίνει απαραίτητα εικόνα, από μόνα τους συμβολίζουν την αναγέννηση των πραγμάτων. Το κόκκινο συμβολίζει την αγάπη, τη σεξουαλικότητα, το ανθρώπινο συναίσθημα, τη ζωή και το πάθος. Το πράσινο είναι πηγή έμπνευσης! Αντηχεί την ελπίδα, την αναγέννηση και την ανάπτυξη! Γόνιμο, ζωντανό,  δροσερό…  Φυτά και δένδρα μας υπενθυμίζουν το γεγονός ότι το καινούργιο είναι πάντα έτοιμο να «φυτρώσει» δίνοντάς μας ελπίδα, συνδέοντας μας με τις ρίζες μας. Το κίτρινο  πάλι αντιπροσωπεύει τη χαρά, την ευτυχία, τον ήλιο, την άνοιξη και τη ζεστασιά.

Άλλες φορές βλέπουμε να υπάρχουν ζώα: ο σκύλος είναι πιστός φύλακας του αφεντικού του και τον προστατεύει από τις παγίδες που μπορεί να είναι ο ίδιος του ο εαυτός. Τέλος στα  έργα του υπάρχει συχνά μια γυναίκα. Συμβολίζει τη γονιμότητα, την ζωή και των έρωτα, μπορεί να είναι η μάνα, η αδερφή, η φίλη, η ίδια η ζωή.

Όπως άλλωστε ο ίδιος είχε πει: ‘Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΚΑΙ Η ΧΑΡΑΚΤΙΚΗ Η ΕΡΩΜΕΝΗ ΜΟΥ’».

Βιργινία Πύργα

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *