Επιστροφή στα θρανία

Με αφορμή τη συμπλήρωση του πρώτου μήνα μαθημάτων εκπαιδευόμενοι/ες του Σ.Δ.Ε. Χανίων καταθέτουν συναισθήματα και εντυπώσεις τους στην πρώτη “έκθεση” του σχολικού έτους 2019-2020 με τίτλο «Επιστροφή στα θρανία», δηλώνοντας ένα δυναμικό ξεκίνημα που μόνο θετική συνέχεια υπόσχεται.

«Να ξαναγύριζαν σα χελιδόνια τα μαθητικά μας χρόνια.» Υπάρχει άραγε κάποιος που να μην έχει σιγοτραγουδήσει αυτό το τραγούδι ή έστω να μη το έχει ακούσει και να μην έχει επιστρέψει νοερά σ΄ εκείνα τα χρόνια με ένα νοσταλγικό αναστεναγμό;

   Λένε πως όταν επιθυμείς κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να το πραγματοποιήσεις. Πάντα ένιωθα ένα κενό μέσα μου, ένιωθα λειψή σε όλα. Έτσι λοιπόν αποφάσισα το λυκόφως της ζωής μου να το δω σαν λυκαυγές κι έκανα το μεγάλο βήμα: γράφτηκα στο γυμνάσιο.

    Την πρώτη μέρα στο ΣΔΕ, μπαίνοντας στο προαύλιο, αναζήτησα με το βλέμμα μου τη Χρυσούλα, την Πόπη, τη Χαρίκλεια, την Ελένη, τις παλιές μου συμμαθήτριες από το δημοτικό, μάταια όμως. Ένα σφίξιμο στο στομάχι κι ένας κόμπος στο λαιμό δε με άφηναν να αναπνεύσω. Αν ήμουν μόνη ίσως να το ΄βαζα στα πόδια, με συνόδευε όμως ο γιος μου και ντράπηκα να φύγω. Στο προαύλιο ήταν και άλλες κυρίες και πήρα θάρρος, με υποδέχτηκαν με χειραψίες και μεγάλη εγκαρδιότητα.

    Όταν χτύπησε το κουδούνι φτερούγισε η καρδιά μου! Και τι δε μου θύμισε! Μπαίνοντας στην τάξη οι καθηγητές μας καλωσόρισαν με ευγένεια και σεβασμό. Κοίταξα γύρω τους τοίχους. Δεν υπάρχουν, σκέφτηκα, τα πορτρέτα των ηρώων του ΄21, ο Μιαούλης, ο Μπότσαρης, ο Κανάρης και ούτε τα σοφά ρητά σπουδαίων ανθρώπων, όπως ‘Τα καλά κόποις κτώνται’, αραδιασμένα γύρω γύρω, ούτε η τάξη μύριζε κιμωλία και μελάνι. Η καθηγήτρια εξακολουθούσε να μιλάει και να μας εξηγεί τα του σχολείου. Σιγά σιγά άρχισα να χαλαρώνω.

    Όλα διαφορετικά, όλα καινούρια. Κάθε μέρα μια διαφορετική εμπειρία, βλέπω πολλά πράγματα με άλλο μάτι. Μπήκες στο χορό, είπα στον εαυτό μου. Ε λοιπόν χόρεψε! Και χορεύω! Ένα μήνα τώρα και μ΄ αρέσει! Άνοιξε ένας καινούριος κύκλος στη ζωή μου και τον περπατώ με ενθουσιασμό. Άλλωστε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι δεν έλεγαν “Γηράσκω αεί διδασκόμενος”;

Ζαχαριουδάκη Ελένη Α1

    Το νέο μου σχολείο στεγάζεται στο κτήριο του 1ου Γυμνασίου Χανίων, στο οποίο φοιτούσε κάποτε ο Σοφοκλής Βενιζέλος. Σου δίνει μια δεύτερη ευκαιρία, ενήλικας πια που ξέρεις τι θες, να μάθεις πράγματα, αφού κάποτε για κάποιους λόγους δεν κατάφερες να προχωρήσεις. Η κάθε ώρα ξεχωριστή  με μαθήματα όπως νεοελληνική γλώσσα αγγλικά, κοινωνιολογία, πληροφορική, περιβαλλοντική κα.

    Στο ΣΔΕ έχεις την αίσθηση ότι ξεκινάς από την αρχή, μια αρχή διαφορετική μα πολύ ενδιαφέρουσα.

    Πρόσφατα πήγαμε την πρώτη μας διδακτική επίσκεψη σε μία έκθεση στο ΚΑΜ. Μάθαμε πως φέτος είναι η χρονιά του Ερωτόκριτου. Ακούσαμε λοιπόν την ιστορία του και είδαμε έργα από διάφορους καλλιτέχνες που είχαν εμπνευστεί από στίχους του Ερωτόκριτου. Αργότερα ο χώρος πλημμύρισε από μια ρομαντική μουσική.

    Μα δεν είναι μόνο οι επισκέψεις που σε κάνουν να μη θες να χάνεις ούτε μια μέρα από το σχολείο. Είναι που γνωρίζεις καινούριους ανθρώπους. Καθηγητές που έχουν όρεξη να σε μάθουν και στο μεταδίδουν αυτό. Σε κάνουν να προσπαθείς να απορροφήσεις τα μαθήματά τους όσο πιο πολύ μπορείς. Αποκτάς επίσης φίλους που κάθε μέρα τους γνωρίζεις καλύτερα και δένεσαι μαζί τους.

    Χαίρομαι λοιπόν όταν βρίσκομαι στο σχολείο μου. Είναι ό,τι καλύτερο έκανα τελευταία!

Ροκάκη Αντωνία Α3

    Τι να πρωτογράψω από τα συναισθήματα που νιώθω; 35 χρόνια μετά πάλι στα θρανία! Συνειδητά όμως! Ένα απόγευμα σερφάροντας στο διαδίκτυο διάβασα για το ΣΔΕ. Η πρώτη μου σκέψη ήταν: Ο Θεός μ΄ αγαπάει! Γιατί πάντα ήταν το απωθημένο μου το ότι, για πολλούς λόγους, δεν ολοκλήρωσα το σχολείο.

    Η πρώτη επαφή με τους καθηγητές ήταν πολύ θετική. Φαινόταν στα λόγια τους και προπάντων στο πρόσωπό τους ότι μπορούν να  καταλάβουν, ότι μπορούν να μεταδώσουν όλα αυτά που εμείς δε μάθαμε όταν έπρεπε. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη και κάθε μέρα έρχομαι και φεύγω το ίδιο χαρούμενη. Και δε σας κρύβω ότι αυτό, η καθημερινή χαρά, είχε να μου συμβεί χρόνια.

     Τις πρώτες μέρες τα συναισθήματά μου ήταν μπερδεμένα: χαρά, αγωνία, δίψα για μάθηση αλλά και μια μικρή αμφιβολία μήπως δεν τα καταφέρω. Όμως τώρα πια ξέρω ότι θέλω να μάθω τόσα κι άλλα τόσα, αν είναι δυνατόν. Θέλω κάθε μέρα να μπαίνω στην τάξη και να “γεμίζω” από μάθηση. Ο στόχος μου είναι να φτάσω όπου και όσο μπορώ. Για μένα, τη Μαρία, για κανέναν άλλο. Δε θέλω να αποδείξω τίποτα σε κανένα πέρα από τον εαυτό μου. Μου το χρωστούσα!

    Ευχαριστώ όποιον σκέφτηκε να δώσει αυτή τη δεύτερη ευκαιρία στους ενήλικες που δεν μπόρεσαν να πάνε στο γυμνάσιο όταν έπρεπε. Σας ευχαριστώ για αυτά που με μαθαίνετε, για την αισιοδοξία και τη χαρά που μου μεταδίδετε!

Μελισσινού Μαρία Α1

    Μετά από πολλά χρόνια ξαναγύρισα στα θρανία κι είναι ένα όνειρο που άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά. Τα συναισθήματα ποικίλα: χαρά, ευχαρίστηση που εκπληρώνεται μια παλιά επιθυμία μου, γιατί πιστεύω ότι η μάθηση είναι παιδεία για τον άνθρωπο.

    Όταν αποφάσισα να πάω σχολείο, το είπα στα παιδιά μου. Και τα τρία με ένα στόμα μου είπαν: «Μπράβο, μαμά, να πας!» Αλλά εγώ είχα τους ενδοιασμούς μου κι έκανα ένα βήμα μπρος κι ένα πίσω. Όμως φθάνοντας στην πόρτα του σχολείου, είδα κάποιες γνωστές και αναπτερώθηκα. Μπαίνοντας μέσα με καλωσόρισαν οι καθηγητές κι αμέσως ένιωσα οικειότητα και ενθουσιασμό και χωρίς δεύτερη σκέψη γράφτηκα στο ΣΔΕ.

     Στην τάξη αισθάνομαι υπέροχα, γνώρισα τους συμμαθητές μου και δέθηκα μαζί τους όπως τα μικρά παιδιά όταν πάνε σχολείο. Οι καθηγήτριές μας είναι καταπληκτικές, μία μία διαλεκτές, με όρεξη για δουλειά και μεγάλη δοτικότητα. Για αυτό κι εγώ κρέμομαι από τα χείλη τους και ρουφάω σαν σφουγγάρι αυτά που λένε. Όταν αρχίζει το μάθημα, ξεχνάω όλα τα προβλήματά μου και χαίρομαι για αυτό.

    Τελικά ήταν η σωστή απόφαση να ξαναγυρίσω στα θρανία. Και όπως λέει το τραγούδι, τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα!

Δασκαλάκη Ευσταθία Α2

   Θυμάμαι όταν τελείωσα το δημοτικό πόση χαρά είχα που θα πήγαινα στο γυμνάσιο. Δυστυχώς όμως για οικογενειακούς λόγους δε συνέχισα. Ήταν το παράπονό μου! Έμαθα για το ΣΔΕ και μου άρεσε. Σκέφτηκα ότι μπορούσα να συνεχίσω το σχολείο. Έτσι φέτος το καλοκαίρι πήρα απόφαση να το κάνω. Σε αυτό με βοήθησε και η κόρη μου, λέγοντάς μου ότι έτσι θα εμπλουτίσω τις γνώσεις μου κι ότι ποτέ δεν είναι αργά.

     Ανυπομονούσα να ξεκινήσω το σχολείο. Στην πρώτη μας συνάντηση γνώρισα τους εκπαιδευτικούς και τους συμμαθητές μου, είναι όλοι τους ευγενικοί και χαμογελαστοί. Κι όταν ακούω το κουδούνι να χτυπά, μου φέρνει όμορφες αναμνήσεις. Περνάω ωραία στην τάξη, οι εκπαιδεύτριες είναι ευχάριστες και πρόθυμες να μας λύσουν κάθε απορία. Μου αρέσει επίσης ότι έχουμε δέσει σαν ομάδα.

     Εύχομαι να είμαστε όλοι καλά και συνεχίσουμε μέχρι το τέλος!

Καπετάνιου Μελάνθη Α1

    Θα προσπαθήσω μια μικρή αφήγηση σκέψεων και συναισθημάτων για την επιστροφή μου στα θρανία μετά από 25 και πλέον χρόνια από τότε που κάθισα τελευταία φορά σε σχολικό θρανίο σαν μαθητής. […]

    Από την πρώτη μέρα αισθάνθηκα ότι είμαι και πάλι παιδί, ναι παιδί! Ότι λαχταρώ να διδαχτώ από τους συμπαθέστατους καθηγητές, οι οποίοι με κάνουν με τον τρόπο τους να νιώθω όμορφα και να λαχταρώ να πάρω τις γνώσεις που μου προσφέρουν με τον πιο απλό και κατανοητό τρόπο. Και δεν μπορώ να μην αναφέρω ότι όταν χτυπά το κουδούνι εγώ κι αρκετοί από τους συμμαθητές μου δε βγαίνουμε έξω για διάλειμμα αλλά προτιμάμε να συζητάμε για τα μαθήματα και για διάφορους προβληματισμούς και απορίες που έχουμε.

     Με λίγα λόγια, για να μη μακρηγορώ, θα ολοκληρώσω την αφήγησή μου για το σχολείο και τα συναισθήματα της μαθητικής ζωής με τους στίχους της Άννας Βίσση: Τα μαθητικά χρόνια δεν τα αλλάζω με τίποτα!

    Υ.Γ. Πριν από πολλά χρόνια μία καθηγήτρια, πελάτισσα στο κατάστημα που διατηρούσα, μου έκανε μια πολύ εύστοχη ερώτηση γνωρίζοντας ότι δεν είχα τελειώσει το γυμνάσιο. Μου λέει λοιπόν: «Κύριε Σπύρο, τι θα θέλατε να έχετε, μία πολυκατοικία ή ένα μυαλό γεμάτο γνώσεις;» Ε τι θα απαντούσα; «Μια πολυκατοικία, εννοείται!» «Λάθος, κύριε Σπύρο» μου απαντά «Την πολυκατοικία μπορεί να γίνει ένας σεισμός, μια φωτιά, μια καταστροφή και να τη χάσεις σε μια στιγμή, ενώ τις γνώσεις θα τις κουβαλάς πάντα μαζί σου όπου κι αν πας. Κι αν είσαι έξυπνος, θα μπορέσεις να φτιάξεις πολλές πολυκατοικίες!»

Μαρκουλάκης Σπύρος Α1

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *