Ο τόπος μου

Ο τόπος μου

Εκπαιδευόμενες του Α΄ Κύκλου του Σ.Δ.Ε. Χανίων γράφουν για τον τόπο τους άλλοτε με κριτική διάθεση κι άλλοτε με νοσταλγία, πάντα όμως με αγάπη για τη χώρα, την πόλη ή το χωριό που γεννήθηκαν ή τις κέρδισε.

“Λένε πως μια θέση στην καρδιά μας έχει πάντα η αγάπη για τον τόπο μας. Τον τόπο που μεγαλώσαμε, πήγαμε σχολείο, καρδιοχτυπήσαμε, σεργιανίσαμε στα σοκάκια του, μυρίσαμε το βρεγμένο χώμα του, είδαμε ανατολές κι ηλιοβασιλέματα. Ζήσαμε μοναδικές στιγμές κάτω από τον ουρανό του. Ζήσαμε τις καλές του μέρες αλλά και τις δύσκολες.

Είναι μια αγάπη που ποτέ κανένας δε θα μπορέσει να ξεριζώσει από μέσα μας, σκέφτομαι με πολύ συναίσθημα. Αν όμως κάποιος μου ζητήσει να είμαι αντικειμενική και να περιγράψω σε λίγες γραμμές τα αρνητικά του τόπου μου, θα φώναζα: Φτιάξτε δρόμους, πεζοδρόμια, ράμπες αναπήρων και πράσινο, περισσότερο πράσινο! Γιατί τα Χανιά μας είναι από τις ωραιότερες πόλεις της Ελλάδας αλλά είναι και αρκετά παραμελημένη.

Εύχομαι και ελπίζω οι αρμόδιοι να κάνουν το καλύτερο γιατί αυτός το τόπος είναι ευλογημένος απ΄  άκρη σ΄ άκρη, όπως ολόκληρη η Κρήτη μας!”

Μαρία Μελισσινού (Α1)

“Θα ήθελα να σας μιλήσω για τον τόπο μου στη χώρα που γεννήθηκα. Γεννήθηκα στη Γεωργία, για την ακρίβεια στην Τυφλίδα.

Πρώτα θα μιλήσω για τα θετικά του γιατί είναι πάρα πολλά. Η Γεωργία είναι μια πολύ όμορφη χωριά. Έχει βουνά, έχει τη Μαύρη Θάλασσα. Έχει παλιά μοναστήρια, πολλές εκκλησίες, πολλά μουσεία. Έχει και πλούσια γαστρονομική παράδοση. Οι Γεωργιανοί είναι ένας λαός περήφανος για τα κρασιά του και την παράδοσή του. Ένα από τα ‘’καλύτερα΄΄ θετικά, για μένα, είναι ότι το 80% των ανθρώπων πάνε στο πανεπιστήμιο και σπουδάζουν, δεν τα παρατάνε όσο δύσκολα κι αν είναι. Θα σας πω και μια παράδοση: αν τύχει και μπεις σε ένα γεωργιανό σπίτι, πρέπει οπωσδήποτε να φας και να πιεις, γιατί αλλιώς θα προσβληθεί ο οικοδεσπότης.

Ας μιλήσω για τα αρνητικά του τώρα. Στη Γεωργία έχει ακόμη οικονομική κρίση. Ο κόσμος δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ για ψίχουλα, για να βγάζουν τα προς το ζην. Οι μισθοί είναι πολύ χαμηλοί, αλλά φυσικά υπάρχουν και οι πλούσιοι. Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει η μέση κατάσταση όπως σε άλλες χώρες. Παρ΄ όλες τις δυσκολίες που περνάει όμως, ο κόσμος είναι πολύ φιλόξενος. Δε θα ήθελα να μιλήσω παραπάνω για τα αρνητικά γιατί πιστεύω ότι τα θετικά είναι περισσότερα. Γιατί πάντα πρέπει να σκεφτόμαστε θετικά ό,τι και να γίνεται.

Αγαπώ τον τόπο που γεννήθηκα όσο και να μην έχω ζήσει εκεί.”

Νάιρα Ντανελιάν (Α1)

 

“Το χωριό μου λέγεται Αρμένοι και βρίσκεται στο ανατολικότερο άκρο της Κρήτης, στην επαρχία Σητείας. Θα έλεγα πως ‘’αν το δεις από ψηλά μοιάζει κι αυτό με ζωγραφιά’’, καθώς έχει σχήμα χαρταετού με πλατύ τριγωνικό κεφάλι που καταλήγει σε επίσης τριγωνική ουρά που την άκρη της κόβει κάθετα ένα ποταμάκι με νερό μόνο τον χειμώνα.

Γύρω γύρω το χωριό είναι περιτριγυρισμένο με κήπους που ο καθένας τους έχει το δικό του πηγάδι, από όπου παλαιότερα αντλούσαν το νερό με ανεμόμυλους, ελάχιστοι έχουν απομείνει πια. Εκτός από τους κήπους με τα λαχανικά έχει επίσης αμπέλια, ελιές και χωράφια με όλα σχεδόν τα οπωροφόρα δέντρα. Ευδοκιμούν τα πάντα, καθώς το χωριό βρίσκεται σε κοιλάδα με τα βουνά να σχηματίζουν ένα λεκανοπέδιο στην κορυφή ενός οροπεδίου.

Στη νοτιοδυτική πλευρά του χωριού και μετά τον κάμπο άρχιζε ένα κακοτράχαλο μονοπάτι σχεδόν κατακόρυφα στην πλαγιά του βουνού. Σήμερα αυτό το μονοπάτι έχει μετατραπεί σε έναν απαίσιο τσιμεντόδρομο που μοιάζει με  πελώριο γκρίζο φίδι πατημένο που σκαρφαλώνει την πλαγιά και οδηγεί σε ένα πανέμορφο εκκλησάκι χωμένο μέσα στον βράχο, μόνο η πρόσοψή του είναι χτιστός τοίχος. Είναι το Άγιο Πνεύμα. Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες με την ιστορία του, θα σας πω μόνο ότι αυτό το εκκλησάκι ήταν η καφετέριά μας!

Κάθε Σάββατο όλη η παρέα, μαζί κορίτσια και αγόρια, ανηφορίζαμε για να ανάψουμε τα καντήλια και να το καθαρίσουμε. Μέσα σε μια τσάντα, εκτός από τα χρειαζούμενα για το λιβάνισμα, είχαμε κι ένα μπρίκι, φλιτζανάκια, καφέ και νερό. Αφού τελειώναμε ό,τι είχαμε να κάνουμε στην εκκλησία, ανάβαμε λίγα ξυλαράκια και ψήναμε το καφεδάκι μας, που το απολαμβάναμε λέγοντας ανέκδοτα. Κι όταν κάποιος από την παρέα παρέμενε σιωπηλός, ξέραμε ότι προσευχόταν και σταματούσαμε τα γέλια μέχρι να τελειώσει την προσευχή. Το άρωμα αυτού του καφέ να ψήνεται στα κάρβουνα στην ύπαιθρο ανακατεμένο με το άρωμα της φασκομηλιάς και της αχιμάδας και το άρωμα από το φλισκούνι που φύτρωνε άφθονο στους πρόποδες της πλαγιάς δε θα το ξεχάσω ποτέ!

Το χωριό μου θα μπορούσε να ήταν ένας μικρός παράδεισος, εάν είχε συχνή επικοινωνία. Μόνο μια φορά την ημέρα έρχεται λεωφορείο, με αποτέλεσμα να μην έχει ο κόσμος εύκολα πρόσβαση στις δημόσιες υπηρεσίες, καθώς όλες βρίσκονται συγκεντρωμένες στις πόλεις. Επίσης η θάλασσα απέχει πολλά χιλιόμετρα, αν δεν έχεις μεταφορικό μέσο δεν μπορείς να πας αφού δεν πηγαίνει ούτε λεωφορείο. (Εγώ όμως έμαθα να κολυμπάω στη στέρνα του κήπου μας, την ασπρίζαμε από μέσα και ρίχναμε και λίγο λουλάκι. Έτσι όταν γέμιζε με νερό, την έκανε να μοιάζει με θάλασσα το γαλάζιο χρώμα που έπαιρνε).

Έχω υπέροχες αναμνήσεις από τον τόπο μου. Τώρα που ζω πια μακριά από το χωριό μου συχνά με πιάνει νοσταλγία. Ελπίζω φέτος το καλοκαίρι να καταφέρω να πάω στη γιορτή του Αγίου Πνεύματος.”

Ελένη Ζαχαριουδάκη (Α1)

 

Γράψτε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *